در مقدمه این اثر، ریشه‌های ضرورت اصلاحات نظامی را در شوک ناشی از شکست‌های مکرر ایران در جنگ‌های دوره اول و دوم ایران و روس (۱۲۱۸-۱۲۴۳ق) جست‌وجو می‌کند. به باور او، ایجاد یک نیروی نظامی مدرن و منسجم، «آرزوی دیرینه حکام و نخبگان ایرانی» بود تا بتوانند از موجودیت کشور در برابر تهاجمات خارجی دفاع کنند. تلاش‌های عباس‌میرزا، اعزام جوانان به اروپا و استخدام مستشاران، همگی گام‌هایی در این مسیر بود که با موانع جدی همچون فشار قدرت‌های خارجی (روسیه و انگلستان) و مقاومت نیروهای سنتی در داخل روبه‌رو شد.